امام صادق (ع)

قَالَ لِفُضَيْلٍ: تَجْلِسُونَ وَ تُحَدِّثُونَ؟ قَالَ نَعَمْ جُعِلْتُ فِدَاكَ. قَالَ: إِنَّ تِلْكَ اَلْمَجَالِسَ أُحِبُّهَا فَأَحْيُوا أَمْرَنَا يَا فُضَيْلُ فَرَحِمَ اَللَّهُ مَنْ أَحْيَا أَمْرَنَا يَا فُضَيْلُ مَنْ ذَكَرَنَا أَوْ ذُكِرْنَا عِنْدَهُ فَخَرَجَ مِنْ عَيْنِهِ مِثْلُ جَنَاحِ اَلذُّبَابِ غَفَرَ اَللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ وَ لَوْ كَانَتْ أَكْثَرَ مِنْ زَبَدِ اَلْبَحْرِ .

امام صادق (ع) از فضیل پرسیدند: آیا (دور هم) می نشینید و حدیث و سخن می‌گویید؟ گفت: آری فدایتان شوم. فرمودند: اين مجلس‌ها را دوست مى‌دارم؛ پس فضايل و سخنان ما را (دربارۀ احكام دين يا مصائب ما) زنده نگه داريد. ای فضیل! كسى كه فضايل ما را هرچه بيشتر زنده نگه دارد، خداى رحمتش كند. ای فضیل! هر كه ما را ياد كند يا نزد او ذكرى از ما بشود و به اندازۀ پر مگسى اشك از چشمش خارج شود، خدا گناهانش را مى‌آمرزد؛ گرچه از كف دريا بيشتر باشد.
بحار الانوار، ج 44، ص 282