امام باقر (ع)

أَيُّمَا مُؤْمِنٍ دَمَعَتْ عَيْنَاهُ لِقَتْلِ الْحُسَيْنِ‌ (ع) دَمْعَةً حَتَّى تَسِيلَ عَلَى خَدِّهِ بَوَّأَهُ اللَّهُ بِهَا فِي الْجَنَّةِ‌ غُرَفاً يَسْكُنُهَا أَحْقَاباً.

هر مؤمنى كه براى كشته شدن امام حسين (ع) (آن‌چنان) بگريد تا قطرات اشك بر گونه‌اش جارى شود، خداوند او را در غرفه‌هاى بهشتى جاى مى‌دهد تا براى مدت‌هاى طولانى در آن سكونت كند.
بحار الانوار، ج 44، ص 285